Дар ин тобистони сӯзон, вақте ки аксари одамон барои пешгирӣ аз гармии тобистон соя меҷӯянд, гурӯҳе аз сокинони Сие ҳастанд, ки бар зидди самти офтоб рафтанро интихоб мекунанд ва бо қатъият дар зери офтоби сӯзон меистанд ва бо истодагарӣ ва арақи худ садоқат ва садоқатро ба касб менависанд. Онҳо посбонони сохтмони лоиҳа, ифтихори Сие ва манзараҳои таъсирбахштарини ин тобистон мебошанд.
Ба наздикӣ, бо баланд шудани ҳарорат ба сатҳи баландтарини таърихӣ, як қатор лоиҳаҳои калидии анҷомдодашуда аз ҷониби Сийе ба давраи муҳими сохтмон ворид шуданд. Бо мушкилоти обу ҳавои шадид, мардуми Сийе ақибнишинӣ накарданд, балки рӯҳияи ҷангӣ ва иродаи қавитарро илҳом бахшиданд ва ваъда доданд, ки ҳама мушкилотро паси сар мекунанд, то лоиҳа сари вақт ва бо сифати баланд анҷом дода шавад ва ба соҳибон посухи қаноатбахш диҳанд.
Дар майдони сохтмон, чеҳраҳои серкори мардуми Сие дар ҳама ҷо дида мешаванд. Онҳо кулоҳ ва либоси умумӣ мепӯшиданд ва арақ аз ҳар дюйм либосҳояшон мегузашт, аммо истодагарӣ ва тамаркуз дар чеҳраҳои онҳо заррае ҳам паст намешуд. Ҳар яки онҳо ба вазифаҳои худ часпида, бо ҳам зич ҳамкорӣ мекарданд, то ҳар як раванд дақиқ ва бе хато анҷом дода шавад. Муҳандисон ба гармӣ тоб оварда, ҳар як маълумотро бодиққат тафтиш мекарданд, то сифати лоиҳаро таъмин кунанд; коргарон дар заминаи таъмини бехатарӣ, рақобат бо соат барои пешрафти сохтмон қарор доранд, ҳар як қатра арақ муҳаббати муттаҳид ба кор ва садоқат ба ширкат аст.
Мо медонем, ки ҳар як арақ барои масъулияти вазнин аст; ҳар як истодагарӣ барои амалӣ кардани нақша аст. Дар ин ҷо мо мехоҳем ба ҳамаи мардуми Сие, ки дар ҳарорати баланд мубориза бурдаанд, эҳтироми баланд гузорем. Шумо ҳастед, ки масъулият ва садоқат ва ҳунармандӣ чист, бо амалҳои амалӣ шарҳ додед. Шумо на танҳо сутуни Сие, балки қаҳрамонони ин давра низ ҳастед. Биёед ба рӯзҳое, ки арақ ба шукӯҳ табдил меёбад ва он рӯзҳои мубориза дар зери офтоби сӯзон ҳамчун як таърихи пуршараф дар ёдҳо хоҳанд монд, интизор шавем.
Вақти нашр: 27 августи соли 2024